Skin by [cer]
 
 
เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 

 
 
 
 
 
หน้าแรก ช่วยเหลือ ค้นหา ปฏิทิน เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
 
  ข่าว: สวัสดีครับ ตอนนี้กระดาานข่าวสารกลับมาเป็นปกติแล้วครับ
 ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
หน้า: 1 [2] 3 4 ... 10
 11 
 เมื่อ: มิถุนายน 09, 2018, 10:31:26 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
235 - 244 - พระพุทธศาสนาจากพระโอษฐ์

235 เจริญมรณัสสติอย่างไร

ปัญหา ทางพระพุทธศาสนาสนให้หมั่นเจริญมรณัสสติ คือ การระลึกถึงความตายเพื่อความไม่ประมาท อยากทราบว่าจะเจริญมรณัสสติโดยวิธีใด ?

พุทธดำรัสตอบ “......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ภิกษุใดย่อมเจริญมรณัสสติอย่างนี้ว่า โอหนอ เราพึงเป็นอยู่ได้ตลอดคืนหนึ่งกับวันหนึ่ง (อาจจะมีชีวิตอยู่เพียงวันหนึ่งกับคืนหนึ่งเท่านั้น) (หรือ)... เราพึงเป็นอยู่ได้ตลอดวันหนึ่ง (หรือ).... เราพึงเป็นอยู่ได้ชั่วขณะที่ฉันบิณฑบาตมื้อหนึ่ง (หรือ).... เราพึงเป็นอยู่ได้ชั่วขณะที่เคี้ยวคำข้าวสี่ห้าคำกลืนกิน เราพึงมนสิการคำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาค เราพึงกระทำกิจให้มากหนอ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่านี้ เรากล่าวว่าเป็นผู้ประมาท เจริญมรณัสสติ เพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลายช้า
“ส่วนภิกษุใด ย่อมเจริญมรณัสสติอย่างนี้ว่า โอหนอ เราพึงเป็นอยู่ได้ชั่วขณะที่เคี้ยวคำกลืนกิน (หรือ).... เราพึงเป็นอยู่ได้ชั่วขณะที่หายใจเข้าแล้วหายใจออก หรือหายใจออกแล้วหายใจเข้า เราพึงมนสิการคำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาค เราพึงกระทำกิจให้มากหนอ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่านี้เรากล่าวว่าเป็นผู้ไม่ประมาท ย่อมเจริญมรณัสสติ เพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย แรงกล้า...เธอทั้งหลายพึงศึกษาอย่างนี้”

มรณัสสติสูตร ที่ ๑ ฉ. อํ. (๒๙๐)
ตบ. ๒๒ : ๓๓๘-๓๔๑ ตท. ๒๒ : ๓๑๕-๓๑๘
ตอ. G.S. III : ๒๑๗-๒๑๙


“......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้ เมื่อกลางวันผ่านไป กลางคืนย่างเข้ามา ย่อมพิจารณาเห็นดังนี้ว่า เหตุแห่งความตายของเรามีมากหนอ คือ งูพึงกันเรา แมงป่องพึงต่อยเรา หรือตะขาบพึงกัดเรา เราพึงตายเพราะเหตุนั้น อันตรายนั้นพึงมีแก่เราพึงพลาดล้มลง อาหารที่เราฉันแล้วไม่พึงย่อมดี.... เสมหะ... หรือลมที่มีพิษเพียงดังศัสตราของเราพึงกำเริบ เราพึงตายเพราะเหตุนั้น.... ภิกษุนั้นพึงพิจารณาเห็นดังนี้ว่า ธรรมอันเป็นบาปอกุศลที่เรายังละไม่ได้ อันจะพึงเป็นอันตรายแก่เราผู้กระทำกาละ (ตาย) ในกลางคืนมีอยู่หรือหน ถ้าภิกษุพิจาณาอยู่ย่อมราบอย่างนี้ว่า ธรรมอันเป็นบาปเพียรความไม่ท้อถอย สติและสัมปชัญญะให้มีปริมาณยิ่ง เพื่อละธรรมอันเป็นบาปกุศลนั้น เปรียบเหมือนบุคคลผู้มีผ้าโพกศีรษะ ถูกไฟไหม้ พึงทำฉันทะ.... เมื่อดับผ้าโพกศีรษะหรือศีรษะนั้น.... ก็ถ้าภิกษุพิจารณาอยู่ย่อมทราบอย่างนี้ว่า ธรรมอันเป็นบาปอกุศล... ไม่มี ภิกษุนั้นพึงเป็นผู้มีปีติและปราโมทย์ ตามศึกษาในกุศลธรรมทั้งหลาย ทั้งกลางวันกลางคืนอยู่เถิด...ฯ”

มรณัสสติสูตร ที่ ๒ ฉ. อํ. (๒๙๑)

236 คนฆ่าไม่รวย-คนรวยไม่ฆ่า

ปัญหา ทำไมคนที่เลี้ยงชีพด้วยการฆ่าปลา ฆ่าวัว ฆ่าเนื้อ ฆ่าแพะ ฆ่าสุกร ฯลฯ ขาย จึงไม่ค่อยร่ำรวย ?

พุทธดำรัสตอบ “......ดูก่อนภิกษุ เรา.... ไม่ได้เห็นไม่ได้ฟังมาว่า ชาวประมงผูกปลา ฆ่าปลาขายอยู่.... คนฆ่าโค ฆ่าโคขายอยู่.... พรานเนื้อฆ่าเนื้อขายอยู่... ย่อมขี่ช้าง ขี่ม้า ขี่รถ ขึ้นยาน เป็นเจ้าของโภคะหรือครอบครองกองโภคะสมบัติเป็นอันมาก เพราะกรรมนั้น เพราอาชีพนั้น ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะว่าเขาย่อมเพ่งดูปลาเหล่านั้น.... เพ่งดูโคเหล่านั้น.... เพ่งดูเนื้อเหล่านั้น ที่พึงฆ่า... ที่นำมาเพื่อฆ่าด้วยใจที่เป็นบาป เขาจึงไม่ได้ขี่ช้าง.... ไม่ได้เป็นเจ้าของโภคะ ไม่ได้ครอบครองกองโภคะสมบัติเป็นอันมาก.... จะกล่าวอะไรถึงบุคคลผู้เพ่งดูมนุษย์ที่พึงฆ่า ที่นำมาเพื่อฆ่าด้วยใจที่เป็นบาปเล่า เพราะผลข้อนั้น ย่อมเป็นไปเพื่อสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์เกื้อกูล เพื่อทุกข์ตลอดกาลนานแก่เขา เมื่อตายไปแล้ว เขาย่อมเข้าพึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก”

มัจฉสูตร ฉ. อํ. (๒๙๘)
ตบ. ๒๒ : ๓๓๖-๓๓๘ ตท. ๒๒ : ๓๑๔-๓๑๕
ตอ. G.S. III : ๒๑๖-๒๑๗


237 วิธีดับอาสวะ ๖ วิธี

ปัญหา เท่าที่ได้ยินได้ฟังมานั้น อาสวะทั้งหลายดูเหมือนจะละได้ด้วยการบำเพ็ญเพียรทางจิต จนได้บรรลุมรรคผลเท่านั้น จะมีวิธีละอาสวะวิธีใดวิธีหนึ่งอีกหรือไม่ ที่ทุกคนสามารถปฏิบัติได้.... ?

พุทธดำรัสตอบ “......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อาสวะอันภิกษุพึงละด้วยการสำรวม คือภิกษุในธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว เป็นผู้สำรวมด้วยการสำรวมอินทรีย์ คือ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ซึ่งเมื่อเธอไม่รวมพึงเป็นเหตุให้อาสวะที่ทำความคับแค้นและความเร่าร้อนเกิดขึ้น เมื่อเธอสำรวมอยู่ อาสวะเหล่านั้น... ย่อมไม่มีแก่เธอ...
“......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อาสวะอันภิกษุพึงละด้วยการซ่องเสพ.... คือภิกษุในธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว เป็นเสพจีวรเพียงเพื่อป้องกัน หนาว ร้อน เหลือบ ยุง ลม แดด.... เพียงเพื่อปกปิดอวัยวะอันน่าละอาย... ย่อมเสพบิณฑบาต... เพียงเพื่อความดำรงอยู่... ย่อมเสพเสนาสนะ เพียงเพื่อป้องกันหนาว ร้อน เหลือบ ยุง ลม แดด... เพียงเพื่อบรรเทาอันตรายที่เกิดจากฤดู.... ย่อมเสพคิลานปัจจัย เภสัชบริขารเพียงเพื่อบรรเทาเวทยาอันเกิดจากอาพาธต่าง ๆ ... เมื่อเธอเสพอยู่ อาสวะเหล่านั้นที่ทำความคับแค้นและความเร่าร้อนย่อมไม่มี....
“......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อาสวะอันภิกษุพึงละด้วยความอดกลั้น.... คือภิกษุในธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว ย่อมเป็นผู้อดทนต่อหนาว ร้อน หิว กระหาย เหลือบ ยุง ลม แดด ย่อมเป็นผู้อดทนต่อถ้อยคำหยาบ คำเสียดสี... อดกลั้นต่อทุกขเวทนาทางกาย.... เมื่อเธออดทนอยู่ อาสวะเหล่านั้นที่ทำความคับแค้นและความเร่าร้อนย่อมไม่มีแก่เธอ....
“......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อาสวะอันภิกษุพึงละด้วยการหลีกเลี่ยง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว ย่อมหลีกเลี่ยง ช้างดุ ม้าดุ โคดุ สุนัขดุ งู หลักตอ ที่มีหนาม หลุม ตลิ่งชัน บ่อโสโครก ท่อโสโครก... ย่อมหลีกเหลี่ยงที่ไม่ควรนั่ง ที่ไม่ควรเที่ยวไป และบาปมิตร.... เมื่อเธอหลีกเลี่ยงอยู่ อาสวะเหล่านั้นที่ทำความคับแค้นและความเร่าร้อนย่อมไม่มีแก่เธอ....
“......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อาสวะอันภิกษุพึงละด้วยการบรรเทา.... คือภิกษุในธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว ย่อมไม่รับไว้ ย่อมละ ย่อมบรรเทา ย่อมทำให้สิ้นไป ย่อมทำให้หมดไปซึ่งพยาบาทวิตก.... ซึ่งวิหิงสาวิตก... ซึ่งธรรมที่เป็นบาปอกุศลที่เกิดขึ้นแล้ว ... เมื่อเธอบรรเทาทาอยู่ อาสวะเหล่านั้นที่ทำความคับแค้นและความเร่าร้อนย่อมไม่มีแก่เธอ....
“......ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อาสวะอันภิกษุพึงละด้วยการภาวนา.... คือภิกษุในธรรมวินัยนี้ พิจารณาโดยแยบคายแล้ว ย่อมเจริญธรรมอันเป็นองค์แห่งการตรัสรู้ ๗ ประการ คือ สติ.... ธัมมวิจยะ... วิริยะ... ปีติ.... ปัสสสัทธิ... สมาธิ... อุบเกขา อันอาศัยวิเวก อาศัยวิราคะ อาศัยนิโรธน้อมไปเพื่อความสละ ... เมื่อเธอเจริญโพชฌงค์อยู่ อาสวะเหล่านั้นที่ทำความคับแค้นและความเร่าร้อนย่อมไม่มีแก่เธอ....ฯ”

อาสวสูตร ฉ. อํ. (๓๒๙)
ตบ. ๒๒ : ๔๓๔-๔๓๗ ตท. ๒๒ : ๓๙๘-๔๐๐
ตอ. G.S. III : ๒๗๖-๒๗๘


238 ความมุ่งหมายในชีวิตของคน ๖ ประเภท

ปัญหา บุคคลประเภทต่าง ๆ ต่อไปนี้คือ กษัตริย์ พราหมณ์ คฤหบดี สตรี โจร และสมณะ ประสงค์อะไร นิยมอะไร มั่นใจอะไร ต้องการอะไร มีอะไรเป็นที่สุด ?

พุทธดำรัสตอบ “......ดูก่อนพราหมณ์ ธรรมดากษัตริย์ ย่อมประสงค์โภคทรัพย์ นิยมปัญญา มั่นใจในกำลังทหาร ต้องการได้แผ่นดิน มีความเป็นใหญ่เป็นที่สุด
“ธรรมดาพราหมณ์ ย่อมประสงค์โภคทรัพย์ นิยมปัญญา มั่นใจในมนต์ ต้องการบูชายัญ มีพรหมโลกเป็นที่สุด
“ธรรมดาคฤหบดีทั้งหมาย ย่อมประสงค์โภคทรัพย์ นิยมปัญญา มั่นใจในศิลปะ ต้องการการงาน มีการงานที่สำเร็จแล้วเป็นที่สุด
“ธรรมดาสตรีทั้งหลาย ย่อมประสงค์บุรุษ นิยมเครื่องแต่งตัว มั่นใจในบุตร ต้องการไม่ให้มีสตรีอื่นร่วมสามี มีความเป็นใหญ่ในบ้านเป็นที่สุด
“ธรรมดาโจรทั้งหลาย ย่อมประสงค์ลักทรัพย์ของผู้อื่น นิยมที่ลับเร้น มั่นใจในศัสตรา ต้องการที่มืด มีการที่ผู้อื่นไม่เห็นเขาเป็นที่สุด
“ธรรมดาสมณะทั้งหลาย ย่อมประสงค์ขันติ โสรัจจะ นิยมเครื่องปัญญา มั่นใจในศีล ต้องการความไม่มีห่วงใย มีพระนิพพานเป็นที่สุด”

ขันติยาธิปปายสูตร ฉ. อํ. (๓๒๓)
ตบ. ๒๒ : ๔๐๕-๔๐๖ ตท. ๒๒ : ๓๗๖
ตอ. G.S. III : ๒๕๘-๒๕๙


239 ทำไมพระจึงลาสิกขา

ปัญหา ภิกษุผู้ปฏิบัติทางจิตใจอย่างแรงกล้า จนได้บรรลุปฐมฌาน ทุติยฌาน ตติยฌาน จตุตถฌาน และเจโตสมาธิแล้ว จะมีทางสละเพศสึกออกมาเป็นคฤหัสถ์ได้หรือไม่ ?

พระมหาโกฏฐิตะตอบ “......ดูก่อนท่านผู้มีอายุ บุคคลบางคนในโลกนี้ เป็นดุจสงบเสงี่ยม.... อ่อนน้อม... สงบเรียบร้อย ตลอดเวลาที่อาศัยพระศาสนาหรือเพื่อพรหมจรรย์ผู้อยู่ในฐานะเป็นครูรูปใดรูปหนึ่งอยู่ แต่ว่าเมื่อใดเขาหลีกออกไปจากพรศาสนา หลีกออกไปจากเพื่อพรหมจรรย์... เมื่อนั้นเขาย่อมคลุกคลีด้วยพวกภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา พระราชามหาอำมาตย์ของะรพราคา พวกเดียรถีย์ พวกสาวกเดียรถีย์อยู่ เมื่อเขาคลุกคลีอยู่ด้วยหมู่ ปล่อยจิตไม่สำรวมอินทรีย์ ชอบคุย ราคะย่อมรบกวนจิตเขา เขามีจิตถูกราคะรบกวน ย่อมลาสิกขาสึกมาเป็นคฤหัสถ์ เปรียบเหมือนโคที่เคยกินข้าวกล้า ถูกเขาผูกไว้ด้วยเชือกหรือขังไว้ในคอก ผู้ใดพึงกล่าวอย่างนี้ว่าโค.... ตัวนี้จักไม่ลงกินข้าวกล้าอีก
“อนึ่ง บุคคลบางคนในโลกนี้ สงัดจากกามสงัดจากอกุศลกรรม บรรลุปฐมฌาน มีวิตกวิจาร มีปีติและสุขเกิดแต่วิเวกอยู่ เขากล่าวว่า เราได้ปฐมฌาน (แต่) คลุกคลีด้วยภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ปล่อยจิตไม่สำรวมอินทรีย์ ชอบคุย ราคะย่อมรบกวนจิตเขา ย่อมลาสิกขาสึกมาเป็นคฤหัสถ์ เปรียบเหมือนฝนเม็ดใหญ่ตกลงที่ทางใหญ่ ๔ แพร่ง พึงยังฝุ่นให้หายไป ปรากฏเป็นทางลื่น ผู้ใดพึงกล่าวอย่างนี้ว่าฝุ่นจักไม่ปรากฏที่ทางใหญ่ ๔ แพร่งโน้นอีก ?
“อนึ่ง บุคคลบางคนในโลกนี้ บรรลุทุติฌาน.... เขาย่อมกล่าวว่า เราได้ทุติยฌาน (แต่) คลุกคลีด้วยพวกภิกษุ ย่อมลาสิกขาสึกมาเป็นคฤหัสถ์ เปรียบเหมือนฝนเม็ดใหญ่ตกลงที่สระใหญ่ใกล้บ้านหรือนิคมพึงยังทั้งหอยกาบและหอยโข่ง ทั้งก้อนกรวด และกระเบื้องให้หายไป ผู้ใดพึงกล่าวอย่างนี้ว่า บัดนี้หอยกาบหอยโข่ง ก้อนกรวดแลกระเบื้อง จักไม่ปรากฏในสระโน้นอีก ?
“อนึ่ง บุคคลบางคนในโลกนี้ บรรลุตติยฌาน... เขากล่าวว่า เราได้ตติยฌาน (แต่) คลุกคลีด้วยพวกภิกษุ ย่อมลาสิกขาสึกมาเป็นคฤหัสถ์ เปรียบเหมือนอาหารค้างคืน ไม่พึงชอบใจแก่บุรุษผู้บริโภคอาหารประณีต ผู้ใดพึงกล่าวอย่างนี้ว่าอาหารจักไม่เป็นที่ชอบใจแก่บุรุษชื่อโน้นอีก ?

“อนึ่ง บุคคลบางคนในโลกนี้ บรรลุเจโตสมาธิอันไม่มีนิมิต... เขากล่าวว่า เราได้เจโตสมาธิอันไม่มีนิมิต (แต่) คลุกคลีด้วยพวกภิกษุ ย่อมลาสิกขาสึกมาเป็นคฤหัสถ์ เปรียบเหมือนพระราชา หรือมหาอำมาตย์ของพระราชามีจตุรงค์เสนาเดินทางไกลไปพักแรมคืนอยู่ที่ป่าทึบแหงหนึ่ง... เสียงจักจั่นเรไรพึงหายไปเพราะเสียงช้าง เสียงม้า เสียงรถ เสียพลเดินเท้า เสียงกึกก้องแห่งกรอง บัณเฑาะว์ สังข์และพิณ เรา ผู้ใดพึงกล่าว บัดนี้ ที่ป่าทึบแห่งโน้น เสียงจักจั่นเรไร จักไม่มีปรากฏอีก ?ฯ”

จิตตหัตถิสารีปุตตสูตร ฉ. อํ. (๓๓๑)
ตบ. ๒๒ : ๔๔๐-๔๔๔ ตท. ๒๒ : ๔๐๓-๔๐๗
ตอ. G.S. III : ๒๘๐-๒๘๒


240 ภรรยา ๗ ประเภท

ปัญหา พระผู้มีพระภาคทรงจำแนกภรรยาไว้กี่ประเภท มีอะรบ้าง ?

พุทธดำรัสตอบ “......ดูก่อนสุชาดา ภรรยาของบุรุษ ๗ จำพวกนี้... คือ ภรรยาเสมอด้วยเพชฌฆาต ๑ ภรรยาเสมอด้วยโจร ๑ ภรรยาเสมอด้วยนาย ๑ ภรรยาเสมอด้วยแม่ ๑ ภรรยาเสมอด้วยพี่สาวน้องสาว ๑ ภรรยาเสมอด้วยเพื่อน ๑ ภรรยาเสมอด้วยทาสี ๑

ปัญหา ที่ว่าภรรยาเสมอด้วยเพชฌฆาตนั้น เป็นอย่างไร ?
พุทธดำรัสตอบ “.....ภรรยาผู้มีจิตประทุษร้าย ไม่อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์เกื้อกูล ยินดีในชายอื่น ดูหมิ่นสามี เป็นผู้อันเขาซื้อมาด้วยทรัพย์ พยายามจะฆ่าผัว ภรรยาของบุรุษเห็นปานนี้เรียกว่าวธกาภริยา ภรรยาผู้เสมอด้วยเพชฌฆาต”

ปัญหา ที่ว่าภรรยาเสมอด้วยโจร นั้น มีลักษณะอย่างไร ?
พุทธดำรัสตอบ “.....สามีของหญิงประกอบด้วยศิลปกรรม พาณิชยกรรม และกสิกรรม ได้ทรัพย์ใดมา ภรรยาปรารถนาจะยักยอกทรัพย์แม้มีอยู่น้อยนั้นเสีย ภรรยาของบุรุษเห็นปานนี้เรียกว่าโจรภริยา ภรรยาผู้เสมอด้วยโจร”

ปัญหา ที่ว่าภรรยาเสมอด้วยนายนั้น มีลักษณะอย่างไร ?
พุทธดำรัสตอบ “.....ภรรยาที่ไม่สนใจการงาน เกียจร้าน กินมาก ปากร้าย ปากกล้า ร้ายกาจ กล่าวคำหยาบข่มขี่สามีผู้ขยันขันแข็ง ภรรยาของบุรุษเห็นปานนี้เรียกว่าอัยยภริยา ภรรยาผู้เสมอด้วยนาย”

ปัญหา ที่ว่าภรรยาเสมอด้วยแม่นั้น มีลักษณะอย่างไร ?
พุทธดำรัสตอบ “.....ภรรยาใดอนุเคราะห์ด้วยประโยชน์เกื้อกูลทุกเมื่อ ตามรักษาสามีเหมือนมารดารักษาบุตร รักษาทรัพย์ที่สามีหามาได้ไว้ ภรรยาของบุรุษเห็นปานนี้เรียกว่ามาตาภริยา ภรรยาผู้เสมอด้วยแม่”

ปัญหา ที่ว่าภรรยาเสมอด้วยพี่สาวน้องสาวนั้น มีลักษณะอย่างไร ?
พุทธดำรัสตอบ “.....ภรรยาที่เป็นเหมือนพี่สาวน้องสาว มีความเคารพในสามีของตน เป็นคนละอายาบาป เป็นไปตามอำนาจสามี ภรรยาของบุรุษเห็นปานนี้เรียกว่าภคินีภริยา ภรรยาผู้เสมอด้วยพี่สาวน้องสาว”

ปัญหา ที่ว่าภรรยาเสมอด้วยเพื่อนนั้น มีลักษณะอย่างไร ?
พุทธดำรัสตอบ “.....ภรรยาใดในโลกนี้ เห็นสามีและชื่นชมยินดีเหมือนเพื่อนผู้จากไปนานแล้วกลับมา เป็นหญิงมีตระกูล มีศีล มีวัตร ปฏิบัติสามี ภรรยาของบุรุษเห็นปานนี้เรียกว่าสขีภริยา ภรรยาผู้เสมอด้วยเพื่อน”

ปัญหา ที่ว่าภรรยาเสมอด้วยทาสีนั้น มีลักษณะอย่างไร ?
พุทธดำรัสตอบ “.....ภรรยาสามีเฆี่ยนตี ขู่ตะคอก ก็ไม่โกรธ ไม่คิดพิโรธโกรธตอบสามี อดทนได้ เป็นไปตามอำนาจสามี ภรรยาของบุรุษเห็นปานนี้เรียกว่าทาสีภริยา ภรรยาผู้เสมอด้วยทาสี”


ภริยาสูตร ส. อํ. (๖๐)
ตบ. ๒๓ : ๙๓-๙๕ ตท. ๒๓ : ๘๗-๘๘
ตอ. G.S. IV : ๕๗-๕๘


241 โทษของความโกรธ

ปัญหา ความโกรธมีโทษอย่างไรบ้าง พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงทรงแนะนำให้ระงับกำจัดเสีย ?

พุทธดำรัสตอบ “.....คนผู้โกรธ ถูกความโกรธครอบงำย่ำยีแล้ว แม้จะอาบน้ำ ไล้ทา ตัดผม โกนหนวด นุ่งผ้าขาวสะอาดแล้วกตาม... ย่อมเป็นผู้มีผิวพรรณทราม.....
“.....คนผู้โกรธ ถูกความโกรธครอบงำย่ำยีแล้ว แม้จะนอนบนบัลลังก์อันลาด้วยฝ้าขนสัตว์ ลาด้วยฝ้าขาวเนื้ออ่อน ลาดด้วยเครื่องลาดอย่างดีทำด้วยหนังชะมด มีผ้าดาดเพดาน มีหมอนหนุนศีรษะและหนุนเท้าแดงทั้งสองข้างก็ตาม ย่อมนอนเป็นทุกข์....
“.....คนผู้โกรธ ถูกความโกรธครอบงำย่ำยีแล้ว แม้จะถือเอาสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ ก็สำคัญว่าเราถือเอาสิ่งเป็นประโยชน์ แม้จะถือเอาสิ่งที่เป็นประโยชน์ก็สำคัญว่าเราถือเอาสิ่งไม่เป็นประโยชน์ ธรรมเหล่านี้อันคนผู้โกรธ... ถือเอาแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความฉิบหายมิใช่ประโยชน์เกื้อกูล เพื่อทุกข์ตลอดกาล
“.....คนผู้โกรธ ถูกความโกรธครอบงำย่ำยีแล้ว แม้จะมีโภคะที่ตนหามาได้ด้วยความขยันขันแข็ง สั่งสมได้ด้วยกำลังแขนอาบเหงื่อต่างน้ำ เป็นของชอบธรรม ได้มาโดยธรรม พระราชาย่อมริบโภคะของคนขี้โกรธเข้าพระคลังหลวง....
“.....คนผู้โกรธ ถูกความโกรธครอบงำย่ำยีแล้ว แม้เขาจะมีมิตร อมาตย์ ญาติสายโลหิต เหล่านั้นก็เว้นเสียห่างไกล...
“.....คนผู้โกรธ ถูกความโกรธครอบงำย่ำยีแล้ว ย่อมประพฤติทุจริตด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ ครั้นแล้วเมื่อตายไปย่อมเข้าถึง อบาย ทุคติ วินิบาตนรก....”

โกธนาสูตร ส. อํ. (๖๑)
ตบ. ๒๓ : ๙๖-๙๗ ตท. ๒๓ : ๘๙-๙๑
ตอ. G.S. IV : ๕๙-๖๐


242 การให้ทานในแบบต่าง ๆ และผลของทานชนิดนั้น ๆ

ปัญหา ก่อนที่จะให้ทาน ถ้าเราตั้งใจขอให้ได้เสวยผลของทานผลจะเป็นอย่างไร ?
**พุทธดำรัสตอบ “.....บุคคลมีความหวังให้ทาน มีจิตผูกพันในผลแล้วให้ทานมุ่งการสั่งสมให้ทาน ให้ทานด้วยคิดว่า ตายไปแล้วจักได้เสวยผลทานนี้เขาผู้นั้นให้ทานนั้นแล้ว เมื่อตายไป ย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นจตุมหาราช สิ้นกรรม สิ้นฤทธิ์ สิ้นยศ หมดความเป็นใหญ่แล้ว ยังมีการกลับมา คือมาสู่ความเป็น (มนุษย์) อย่างนี้”

ปัญหา คนบางคนเมื่อให้ทาน ไม่มุ่งหวังผลตอบแทนอะไร เห็นว่าการให้ทานเป็นความดี ก็ให้ทานเพื่อกระทำความดี ทานแบบนี้จะมีผลอย่างไร ?
**พุทธดำรัสตอบ “......ในการให้ทานนั้น บุคคลไม่มีความหวังให้ทาน ไม่มีจิตผูกพันในผลให้ทาน ไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า ตายไปแล้วจักได้เสวยผลทานนี้แต่ให้ทานด้วยคิดว่า ทานเป็นการดี เขาผู้นั้นเมื่อให้ทานนั้นแล้ว เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นดาวดึงส์ สิ้นกรรม สิ้นฤทธิ์ สิ้นยศ หมดความเป็นใหญ่แล้ว ยังมีการกลับมา คือมาสู่ความเป็น อย่างนี้”

ปัญหา บางคนให้ทาน ไม่ใช่เพราะหวังผลทาน ไม่ใช่เพราะเห็นว่าการให้ทานเป็นความดี แต่ให้ทานเพราะมารดาบิดาปู่ย่าตายายเคยให้มา ให้ทานเพื่อรักษาประเพณี ผลทานจะเป็นอย่างไร ?
**พุทธดำรัสตอบ “......บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่มีความหวังจึงให้ทาน.... ไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า ทานเป็นการดี แต่ให้ทานด้วยคิดว่า มารดาบิดาปู่ย่าตายายเคยให้มา เราก็ไม่ควรทำให้เสียประเพณี เขาให้ทาน คือ ข้าว น้ำ ฯลฯ เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นยามา สิ้นกรรม สิ้นฤทธิ์ สิ้นยศ หมดความเป็นใหญ่แล้ว ยังมีการกลับมา คือมาสู่ความเป็น อย่างนี้”

ปัญหา บางคนให้ทาน ไม่มุ่งผล ไม่เห็นว่าทานเป็นของดี ไม่ทำตามประเพณี แต่ให้เมื่อมุ่งอนุเคราะห์แก่พระภิกษุสงฆ์ ผู้ไม่ไดประกอบอาชีพอย่างตน ผลทานจะเป็นอย่างไร ?
**พุทธดำรัสตอบ “......บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า มารดาบิดาปู่ย่าตายายเคยให้มา แต่ให้ท่านด้วยคิดว่า เราหุงหากิน สมณะและพราหมณ์เหล่านี้ไม่หุงหากิน เราหุงหากินได้ จะไม่ให้ทานแก่สมณะหรือพราหมณ์ผู้ไม่หุงหา ไม่สมควร เขาให้ทาน คือ ข้าว น้ำ ฯลฯ เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นดุสิต สิ้นกรรม สิ้นฤทธิ์ สิ้นยศ หมดความเป็นใหญ่แล้ว ยังมีการกลับมา ......”

ปัญหา บางคนให้ทาน ไม่ใช่เพื่อมุ่งหวังผลใด ๆ แต่ให้ทานเพื่อจะกระทำตามตัวอย่างของบุคคลสำคัญในอดีตที่เขาให้มาแล้ว ผลทานจะเป็นอย่างไร ?
**พุทธดำรัสตอบ “......บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า เราหุงหากิน แต่สมณะและพราหมณ์เหล่านี้หุงหากินไม่ได้ เราหุงหากินได้ จะไม่ให้ทานแก่สมณะหรือพราหมณ์ผู้หุงหากินไม่ได้ ไม่สมควร แต่ให้ทานด้วยคิดว่าเราจักเป็นผู้จำแนกแจกทานเหมือนฤาษีแต่ครั้งก่อน คือ อัฏฐกฤาษี วามกฤาษี วามเทวฤาษี เวสสามิตรฤาษี สมทัคคิฤาษี อังคีรสฤาษี ภารทวาชฤาษี วาเสฏฐฤาษี กัสสปถาษี และภคุฤาษีบูชามหายัญฉะนั้น เขาให้ทานคือ ข้าว เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นนิมมานรดี สิ้นกรรม .... แล้ว ยังมีการกลับมา ......”

ปัญหา บางคนให้ทาน ไม่มุ่งหวังผลตอบแทนทางวัตถุ แต่เห็นว่าให้ทานแล้วสบายใจดี ก็ให้ทาน ผลทานจะเป็นอย่างไร ?
**พุทธดำรัสตอบ “......บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า เราจักเป็นผู้จำแนกแจกทาน เหมือนฤาษีแต่ครั้งก่อน แต่ให้ทานด้วยคิดว่า เมื่อเราให้ทานอย่างนี้ จิตจะผ่องใส เกิดความปลื้มใจและโสมนัส เขาให้ทานคือข้าว.... เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นปรนิมมิตวสวัตดี สิ้นกรรม แล้ว ยังมีการกลับมา ......”

ปัญหา บางคนให้ทาน ไม่ได้ให้ด้วยเหตุผลต่าง ๆ ดังกล่าวมาแล้ว แต่ให้เพื่อให้ทานนั้นเป็นเครื่องชำระจิตใจให้บริสุทธิ์จากกิเลส มีความตระหนี่เห็นแก่ตัว เป็นต้น ผลทานจะเป็นอย่างไร ?
**พุทธดำรัสตอบ “......ในการให้ทานนั้นบุคคลไม่มีความหวังให้ทาน ไม่ได้ให้ทานด้วยคิดว่า เมื่อเราให้ทานนี้จิตจะผ่องใส จะเกิดความปลื้มใจและโสมนัส แต่ให้ทานเป็นเครื่องปรุงแต่งจิต เขาให้ทานเช่นนี้แล้ว เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นสหายแห่งเทวดาชั้นพรหม เขาสิ้นกรรม แล้ว เป็นผู้ไม่ต้องกลับมา คือ ไม่มาสู่ความเป็นอย่างนี้ ......”

ทานสูตร ส. อํ. (๔๙)
ตบ. ๒๓ : ๖๑-๖๔ ตท. ๒๓ : ๖๐-๖๓
ตอ. G.S. IV : ๓๓-๓๕


243 ความหมายของพระธรรมคุณ

ปัญหา พระธรรมคุณที่ว่า ธรรมอันผู้บรรลุจะพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล ควรเรียกให้มาดู ควรน้อมเข้ามา อันวิญญูชนพึงรู้เฉพาะตน นั้นมีความหมายแค่ไหน ?

พุทธดำรัสตอบ “.....ดูก่อนสิวกะ การที่ท่าน
ทราบชัดโลภะที่มีอยู่ภายในว่า โลภะมีอยู่ในภายในของเรา หรือ
ทราบชัดโภคะที่ไม่มีอยู่ภายในว่า โลภะไม่มีอยู่ภายในของเรา.....
ทราบชัดโทสะที่มีอยู่ภายในว่า โทสะมีอยู่ภายในของเรา.....
ทราบชัดโทสะที่ไม่มีอยู่ภายในว่า โทสะไม่มีอยู่ภายในของเรา.....
ทราบชัดโมหะที่มีอยู่ภายในว่า โมหะมีอยู่ภายในของเรา.....
ทราบชัดโมหะที่ไม่มีอยู่ภายในว่า โมหะไม่มีอยู่ภายในของเรา.....
ทราบชัดธรรมที่ ประกอบด้วย โลภะ โทสะ โมหะ ที่มีอยู่ภายในว่า ธรรมที่ประกอบด้วย..... โลภะ โทสะ โมหะ มีอยู่ภายในของเรา.....
ทราบชัดธรรมที่ ประกอบด้วย โลภะ โทสะ โมหะ ที่ไม่มีอยู่ภายในว่า ธรรมที่ประกอบด้วย..... โลภะ โทสะ โมหะ ไม่มีอยู่ภายในของเรา.....อย่างนี้แล เป็นธรรมอันผู้บรรลุจะพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล ควรเรียกให้มาดู ควรน้อมเข้ามา อันวิญญูชนพึงรู้เฉพาะตน ฯ”

สันทิฏฐสูตร ที่ ๑ ฉ. อํ. (๓๑๘)
ตบ. ๒๒ : ๓๙๙ ตท. ๒๒ : ๓๖๙-๓๗๐
ตอ. G.S. III : ๒๕๓-๒๕๔


244 จะรู้จักพระอรหันต์ได้ไหม

ปัญหา ฆราวาสผู้อยู่ครองเรือน มีทางจะทราบได้หรือไม่ว่าภิกษุองค์ไหนเป็นพระอรหันต์ ได้บรรลุมรรคผล ?

พุทธดำรัสตอบ “.....ดูก่อนคฤหบดี ท่านผู้เป็นคฤหัสถ์ บริโภคกาม อยู่ครองเรือน นอนเบียดเสียดบุตร บริโภคจันทน์จากแคว้นกาสี ทัดทรงดอกไม้ ของหอม และเครื่องลูบไล้ ยินดีทองและเงินอยู่ พึงรู้ขอนี้ได้ยากว่า ภิกษุเหล่านี้เป็นพระอรหันต์ หรือเป็นผู้บรรลุอรหัตตมรรค (เมื่อไม่รู้ว่าใครเป็นพระอรหันต์ และอยากทำบุญให้ทานกับพระอรหันต์ ย่อมมีทางจะให้ได้ถูกต้องฉะนั้น)..... เชิญทานให้สังฆทานเถิด เมื่อท่านให้สังฆทานอยู่ จิตจักเลื่อมใส... เมื่อตายไปจักเข้าพึงสุคติโลกสวรรค์”

ทารุกัมมิกสูตร ฉ. อํ. (๓๓๐)
ตบ. ๒๒ : ๔๓๘-๔๓๙ ตท. ๒๒ : ๔๐๑-๔๐๒
ตอ. G.S. III : ๒๗๙


235 - 244 - พระพุทธศาสนาจากพระโอษฐ์


 12 
 เมื่อ: มิถุนายน 09, 2018, 10:11:52 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
166 - 180 - พุทธวจนะในธรรมบท - อาจารย์เสฐียรพงษ์ วรรณปก

 

 13 
 เมื่อ: มิถุนายน 09, 2018, 09:49:46 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
ประวัติย่อเด็กอัจฉริยะในประเทศต่าง ๆ - พระธรรมวิสุทธิกวี (พิจิตร ฐิตวณฺโณ)
 
          ต่อไปนี้ เป็นประวัติโดยย่อของเด็กอัจฉริยะในประเทศต่าง ๆ เท่าที่รวบรวมได้ ซึ่งท่านเจ้าคุณพระธรรมธัชมุนี (ประยูร สนฺตงฺกุโร ป.ธ. ๙) วัดเทพศิรินทราวาส กรุงเทพฯ รองประธานสภาการศึกษามหามกุฏราชวิทยาลัย และเป็นอาจารย์ของผู้เขียนเอง ได้รวบรวมไว้และได้เมตตาเอื้อเฟื้อมอบให้ผู้เขียน จึงได้นำมาลงไว้ในที่นี้ เพื่อเป็นเครื่องสนับสนุนกฏแห่งกรรม และการเวียนว่ายตายเกิดตามหลักพระพุทธศาสนา

เรื่องที่หนึ่ง

เด็กชายลูเซียตัน หนูน้อยผู้นี้เป็นชาวบราซิล อันเป็นประเทศที่อยู่ในทวีปอเมริกาใต้ พออายุ ๒ ขวบ อ่านและเขียนหนังสือได้เอง อายุ ๔ ขวบ แต่งหนังสือเรื่อง "เชื้อโรคในท่อประปา" พิมพ์เป็นเล่มแรก พ่อแม่มีฐานะดีและมีความรู้ดี

(จากหนังสือพิมพ์เดลอไทม์ ฉบับวันที่ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๒๓)

เรื่องที่สอง

เด็กหญิงเจีย บาร์เชต แม่หนูน้อยผู้นี้ เป็นชาวเมืองแชมเปี้ยน รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา อายุ ๓ เดือนเริ่มพูด อายุ ๖ เดือนพูดได้ อายุ ๗ เดือน เดินได้และเริ่มเรียนหนังสือ พออายุ ๘ เดือนอ่านออกเขียนได้ อายุ ๒ ขวบกำลังอ่านเอ็นไซโคปีเดีย ทั้งสามารถพูดได้ถึง ๒ ภาษา คือภาษาอังกฤษและภาษาเซอร์เบีย

(จากหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ฉบับวันที่ ๑๑ มิถุนายน ๒๕๒๔)

เรื่องที่สาม
เด็กชายดำเนิน คงคดี เจ้าหนูน้อยผู้นี้ เป็นเด็กไทย บุตรนายสยาม นางเพ็กเฮี้ยง อยู่บ้านเอราวัณ ตำบลผาอินแปลง อำเภอวังสพุง จังหวัดเลย อายุ ๕ ขวบ อ่านหนังสือไม่ออก แต่สามารถบวกเลขในใจทุกหลักได้เร็วกว่าครูใหญ่ที่โรงเรียนนั้น

(จากหนังสือพิมพ์แนวหน้า ฉบับวันที่ ๑๑ มกราคม ๒๕๒๔)

เรื่องที่สี่

เด็กหญิงทิพย์สุดา สุนทรเวช แม่หนูน้อยคนนี้ เป็นลูกหมอจุฑา กับคุณหมอพวงแก้ว อายุ ๑๗ เดือน สามารถอ่านภาษาไทย-หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ได้คล่อง อายุ ๒ ขวบ เรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่ ๓ ที่สาธิตจุฬา ฯ

เรื่องที่ห้า

เด็กชายเงา เจ้าหนูคนนี้ เป็นบุตรนายสาย ชาวเกาะอ่างทอง อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี อายุ ๖ ขวบ สามารถบวกลบเลขทุกหลักได้ เมื่อมีผู้ตั้งโจทย์แล้ว แกจะพูดทวนแล้วตอบทันที

เรื่องที่หก

เด็กชายมิเชล โดโช เจ้าหนูน้อยผู้นี้ เป็นชาวเมืองอูนาโปลิส ประเทศบราซิล มารดาชื่อซีโมน เทเรซ่า โดโช อายุ ๒ ขวบ สามารถเล่นเปียโน เพลงคลาสสิค เช่นเพลงของโชคอฟกี้ เป็นต้น และเพลงพื้นเมืองได้อย่างคล่องแคล่ว อ่านโนตก็ไม่ออก เล่นได้โดยไม่เคยเรียนเลย เล่นเป็นเอง นั่งครั้งเดียวก็เล่นได้ หรือเล่นตามโดยไม่ฟังมาก่อนก็ได้ (เรื่องนี้ย่อมแสดงให้เห็นชัดเจนว่า ความรู้ความสามารถนั้น ได้ติดมาจากชาติก่อนอย่างแน่นอน เพราะไม่เคยเรียนมาก่อนก็ทำได้ ทั้งที่อายุเพียง ๒ ขวบเท่านั้น แม้โนตเพลงก็อ่านไม่ออก

(จากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันที่ ๒๔ มิถุนายน ๒๕๒๔)

เรื่องที่เจ็ด

เด็กชายชารอน สโตน เจ้าหนูผู้นี้ เป็นชาวเมืองแซกเกอร์ทรวน์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นเด็กมรไอคิวสูงมาก คือมีไอคิว ๑๖๕ ถึง ๑๗๔ (คนทั่วไปมีไอคิว ๙๐ ถึง ๑๐๙ เท่านั้น) เมื่ออายุ ๔ ขวบทำเลขบวก ลบ คูณ อ่าน-เขียนหนังสือได้หมด)

(จากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันที่ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๒๗)

เรื่องที่แปด

เด็กหญิงชนิดา ศรีเกษม แม่หนูน้อยผู้นี้ เป็นบุตรสาวของนายวันชัยกับนางนพพร ศรีเกษม อยู่บ้านเลขที่ ๔๗ หมู่ ๒ แขวงคลองขวาง เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร อายุ ๑๒ ปี กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปีที่หนึ่ง แต่สามารถเรียนระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ได้คะแนนยอดเยี่ยม

ดร. วิจิตร ศรีสะอ้าน อธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชกล่าวว่า เป็นเด็กสมองดีเป็นเยี่ยม แม้ผู้ใหญ่อายุ ๗๑ ปี เรียนชุดวิชาเดียวกันกับเด็กหญิงชนิดานี้ ก็ยังไม่สามารถสอบผ่านเหมือนแม่หนูน้อยคนนี้

(จากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันที่ ๑๔ มกราคม ๒๕๒๗)

เรื่องที่เก้า

เด็กชายจิจิง เจ้าหนูน้อยผู้นี้ เป็นชาวเมืองวูฮั่น ประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ บิดาเป็นนักค้นคว้าทางการพัฒนากรรมพันธุ์วิทยา มารดาเป็นคนธรรมดา เมื่ออายุได้ ๑ ขวบเพิ่งสอนเดิน สามารถพูดภาษาอังกฤษได้เก่งเท่าคนจบจากมหาวิทยาลัย มีความสามารถรู้ส่วนสัด รูปทรงทางคณิตศาสตร์ได้ยิ่งกว่าผู้ใหญ่ อายุ ๒ ขวบ มีความเชี่ยวชาญทางคณิตศาสตร์อย่างหาตัวจับยาก อายุ ๔ ขวบ สามารถท่องจำโคลงภาษาจีนโบราณนับร้อย ๆ โคลงได้ สามารถรู้วิชาคำนวนชั้นสูง ดังนั้นมหาวิทยาลัยวูฮั่นจึงมีมติรับเข้าเรียนชั้นปริญญา สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

(จากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๘)

เด็กฝาแฝด

ข้อพิสูจน์เรื่องตายแล้วเกิดใหม่ข้อสุดท้าย คือ ข้อที่แตกต่างกันในเด็กฝาแฝด

เด็กฝาแฝด คือ เด็กที่เกิดจากท้องแม่เดียวกัน ในคราวเดียวกัน ในเวลาห่างกันประมาณ ๕ นาที เป็นคู่แฝดบ้าง ๓ คนบ้าง ๔ คนบ้าง ส่วนมากเป็นแฝดคู่ ถ้าเป็นชายก็มักเป็นชายคู่ ถ้าเป็นหญิงก็มักเป็นหญิงทั้งคู่ แต่ฝาแฝดบางคู่เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งก็มี ฝาแฝดบางรายในปัจจุบัน แพทย์ต้องผ่าท้องแม่แล้วนำเด็กออกมาก็มี และเด็กฝาแฝดนี้มีอยู่มากทุกประเทศในโลก

           ตามกฏทางวิชาชีววิทยา วิชาจิตวิทยา และวิชาสังคมวิทยา ถือว่า การที่คนเราจะมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร มีปัญญาดีหรือไม่ดี มีความเสื่อมหรือมีความเจริญรุ่งเรืองในชีวิต ย่อมขึ้นอยู่กับปัจจัย ๒ ประการ คือ

๑. กรรมพันธุ์ (Heredity) ๒. สิ่งแวดล้อม (Environment)

กรรมพันธุ์นั้น หมายถึงสิ่งที่ได้รับถ่ายทอดมาจากพ่อแม่ คือจากสายเลือดของพ่อแม่ ซึ่งเรียกในทางชีววิทยาว่า ยีน (Gene) อันประกอบด้วยเชื้อ ๒ ชนิด คือสเปอร์ม หรือเรียกชื่อเต็มว่า สเปอร์มาโตซัว (Spermatozoa) อันเป็นเชื้อที่มาจากบิดา และไข่ (Ova) อันเป็นเชื้อที่มาจากมารดา เพราะกรรมพันธุ์ที่ได้ มาจากพ่อแม่นี้เอง คนเราจึงมีรูปร่างหน้าตาบางส่วนเหมือนพ่อ มีรูปร่างหน้าตาบางส่วนเหมือนแม่ ไม่ใช่เพียงรูปร่างหน้าตาอย่างเดียวที่ได้รับถ่ายทอดมาทางกรรมพันธุ์ของพ่อแม่ แม้แต่สติปัญญา กิริยาท่าทาง อุปนิสัยใจคอ ก็ได้รับถ่ายทอดมาจากพ่อแม่ด้วย กล่าวคือ ถ้าเด็กเกิดมาจากพ่อแม่ที่ดี เช่นพ่อแม่สติปัญญาดี มีสุขภาพดี และมีอัธยาศัยดี ลูกที่เกิดมานั้นก็มีกรรมพันธุ์เหมือนพ่อแม่ไปด้วย อย่างนี้เรียกว่ามีกรรมพันธุ์ดี แต่ถ้าเด็กเกิดมาจากพ่อแม่ที่รูปร่างหน้าตาไม่ดี หรือเป็นคนโง่เขลา หรือมีสุขภาพไม่สมบูรณ์ ไม่สมประกอบ หรือมีโรคภัยไข้เจ็บมาก หรือมีอัธยาศัยไม่ดี ลูกที่เกิดมาก็พลอยได้รับสิ่งที่ไม่ดีเหมือนพ่อแม่ไปด้วย อย่างดีเรียกว่ามีกรรมพันธุ์ไม่ดี แม้สุภาษิตไทยก็ยืนยันความจริงในข้อนี้ว่า "ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น" ด้วยเหตุนี้เอง คนไทยเราตั้งแต่โบราณมาจนกระทั่งปัจจุบัน จึงเลือกคู่ครองให้แก่บุตรหลานของตน โดยหวังจะได้กรรมพันธุ์ที่ดีไว้ สำหรับสืบตระกูลของตน เพราะถ้าเลือกไม่ดีแล้ว ก็จะก่อให้เกิดคนไม่ดีคนไม่สมประกอบขึ้นในวงศ์ตระกูลของตน อันเป็นการทำลายวงศ์ตระกูลและก่อให้เกิดความเดือดร้อนเสียหายแก่ตนเอง ครอบครัวและลูกหลานในที่สุด

อันยีน หรือ กรรมพันธุ์ ที่ได้รับถ่ายทอดมาจากพ่อแม่นี้ เป็นกรรมพันธุ์ที่ถ่ายทอดสืบเนื่องมาแต่บรรพบุรุษอันนานไกล ซึ่งบางรายกรรมพันธุ์ไม่ปรากฏหรือปรากฏไม่ชัดในลูกของตน แต่ไปปรากฏชัดในรุ่นหลานหรือรุ่นเหลนก็เคยมีเช่นตา ผิวดำแดง แต่ยาย ผิวขาว พ่อแม่ผิวดำแดง ลูกเกิดมาผิวขาว การที่ลูกเกิดมาผิวขาวไม่เหมือนพ่อแม่ ก็เพราะได้พันธุกรรมในด้านผิวมาจากยายนั่นเอง ในกรณีเช่นนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก แต่ก็เคยมี หรือปู่มีหัวทางการช่างหรือทางศิลปะ พ่อและแม่ไม่มีหัวทางนี้เลย แต่ลูกมีหัวทางศิลปะเหมือนปู่ ในกรณีอย่างนี้มีพบบ่อยที่สุด ไทยเราก็ยอมรับความจริงในข้อนี้ ดังสุภาษิตไทยที่ว่า "ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่ ถ้าจะดูให้แน่ ต้องดูถึงยาย"
 
           อีกอย่างหนึ่ง กรรมพันธุ์ที่ถ่ายทอดจากพ่อแม่นั้น บางรายไม่ปรากฏเด่นชัดในรุ่นลูก แต่ได้ปรากฏเป็นลูกผสมหรือพันทางขึ้น ที่เรียกในวิชาชีววิทยาว่า "ไฮบริด (Hybrid)" เช่นพ่อผิวขาว แม่ผิวดำ ลูกเกิดมาเป็นคนผิวเนื้อดำแดง หรือแม่เป็นคนสูง พ่อเป็นคนเตี้ย แต่ลูกที่เกิดมาเป็นคนขนาดปานกลาง ไม่สูงไม่เตี้ย หรือพ่อเป็นฝรั่ง แม่เป็นคนเอเซีย ลูกที่เกิดเป็นลูกครึ่ง คือรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนฝรั่งทีเดียว และก็ไม่เหมือนคนเอเซียทีเดียว ลูกพันธุ์ผสมหรือลูกครึ่งนี้ แม้ในหมู่สัตว์ดิรัจฉานและพืชก็มีนัยเดียวกัน ฉะนั้น ในปัจจุบันจึงมีการผสมพันธุ์สัตว์ และพันธุ์ต้นไม้ โดยวิธีการตามธรรมชาติและวิธีการทางวิทยาศาสตร์ขึ้น และความจริงทางพันธุกรรมหรือกรรมพันธุ์นี้ยอมรับกันทั่วไป ทั้งในหมู่นักวิทยาศาสตร์และคนทั่วไป

           แต่มีตัวแปรอีกอย่างหนึ่ง ที่ทำกรรมพันธุ์นั้นให้อ่อนลงหรือเปลี่ยนไป คือ สิ่งแวดล้อม คือถ้าคนเราได้รับสิ่งแวดล้อมดี เช่น ได้รับการเลี้ยงอบรมดี ได้อากาศ อาหาร และที่อยู่อาศัยดี ได้มิตรดีหรือได้งานดี แม้กรรมพันธุ์จะไม่ดี หรือไม่ค่อยดี คนนั้นก็อาจกลายเป็นคนดีและเจริญขึ้นมาได้ ถ้ายิ่งผู้นั้นมีกรรมพันธุ์ดีอยู่ก่อนแล้ว ยิ่งได้สิ่งแวดล้อมที่ดีเข้าอีก เขาก็ยิ่งมีความเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้าคนเราได้สิ่งแวดล้อมที่ไม่ดี เช่น การอบรมเลี้ยงดูไม่ดี ได้อาหาร อากาศ และที่อยู่อสศัยไม่ดี ไม่เหมาะ ได้รับการศึกษาอบรมไม่ดี หรือไม่ได้รับการศึกษาอบรม หรือได้เพื่อนที่ไม่ดี ได้งานที่ไม่ดี แม้เจาผู้นั้นจะมีกรรมพันธุ์ดีมาก่อน ก็อาจเป็นคนไม่ดี ไม่เจริญรุ่งเรืองไปได้ ถ้ายิ่งมีกรรมพันธุ์ไม่ดีอยู่ก่อนแล้ว เมื่อได้สิ่งแวดล้อมไม่ดีเข้าอีก ผู้นั้นก็ยิ่งเป็นคนต่ำทราม และประสบความเสื่อมหนักขึ้น ฉะนั้น ในการพัฒนาประเทศในปัจจุบัน ทุกประเทศในโลกจึงได้พยายามจัดสิ่งแวดล้อมให้ดีที่สุด เพื่อความอยู่ดีกินดี เจริญรุ่งเรืองของคนในประเทศ

          แต่อย่างไรก็ตาม ในระหว่างกรรมพันธุ์กับสิ่งแวดล้อมนี้ มีการถกเถียงกันมากในหมู่นักจิตวิทยาตะวันตกว่า อย่างไหน จะมีอิทธิพลต่อชีวิตมนุษย์มากกว่ากัน นักจิตวิทยาบางกลุ่มถือว่ากรรมพันธุ์มีอิทธิพลต่อชีวิตมนุษย์มากกว่าสิ่งแวดล้อม เช่นถ้าคนสมองไม่ดี หรือสันดานเดิมไม่ดี อันเป็นกรรมพันธุ์มาจากพ่อแม่แล้ว แม้จะได้รับสิ่งแวดล้อมดีขนาดไหนก็เอาดีไม่ได้ เช่นเด็กที่สมองหรือมีไอคิวต่ำ จะฝึกให้ฉลาดขึ้นได้ยาก หรือเด็กที่มีพ่อแม่เป็นอันธพาล เป็นโจร แม้จะได้รับสิ่งแวดล้อมดี เช่นได้รับการศึกษาอบรมดีก็เอาดีได้ยาก กลับเป็นคนต่ำไปในที่สุด เพราะไม่ทิ้งแถว คือกรรมพันธุ์เดิมของตน

          แต่นักจิตวิทยาบางกลุ่มถือว่า สิ่งแวดล้อมมีอิทธิพลเหนือกรรมพันธุ์ โดยอ้างว่า คนเราแม้จะมีกรรมพันธุ์ดีสักปานใดก็ตาม แต่ถ้าได้รับสิ่งแวดล้อมไม่ดี เช่น การเลี้ยงดูอบรมไม่ดี ได้ที่อย฿่ อาหาร และอากาศไม่ดี หรือไม่ได้รับการศึกษาในทางที่ดี และไม่ได้มิตรที่ดี ก็ย่อมไม่อาจเจริญก้าวหน้าในชีวิตไปได้ เพราะตัวหนุนไม่ดี มีแต่หนุนในทางที่เสีย ฉะนั้น คนเราจะมีความเจริญก้าวหน้าในชีวิต หรือทำประเทศให้เจริญได้ ก็ต้องปรับปรุงสิ่งแวดล้อมให้ดี เช่น ด้วยการศึกษา การคมนาคม การแพทย์ และการศาสนา เป็นต้น
 
           นักจิตวิทยาถกเถียงกันในปัญหาทั้ง ๒ ประเด็นนี้ว่า อย่างไหนจะมีอิทธิพลต่อชีวิตมนุษย์มากกว่ากัน ในระหว่างกรรมพันธุ์กับสิ่งแวดล้อม ยังไม่อาจจะตกลงกันได้เป็นเวลานาน ทราบว่านักจิตวิทยาต้องใช้เวลาในการสังเกตและค้นคว้าถึง ๑๐๐ ปี จึงตกลงกันได้ว่า ทั้ง ๒ อย่างนี้มีอิทธิพลต่อชีวิตมนุษย์เท่า ๆ กัน

           ทางพระพุทธศาสนายอมรับความจริง ๒ ประการนี้เหมือนกัน แต่มีความหมายกว้างและลึกกว่าความคิดของนักจิตวิทยาตะวันตก ซึ่งส่วนใหญ่ยังเชื่ออยู่ในด้านวัตถุนิยม ยังไม่ยอมรับในด้านจิตใจว่ามีจริง ฉะนั้น จิตวิทยาตะวันตกจึงมุ่งศึกษาแต่พฤติกรรม คือ การแสดงออกของจิตเท่านั้น ยังไม่ยอมรับเรื่องจิตโดยตรงเหมือนทางพระพุทธศาสนา เว้นไว้แต่นักจิตวิทยาบางคนเท่านั้น ที่เริ่มหันมาสนใจจิตวิทยาทางพระพุทธศาสนาแล้วเท่านั้น

           เกี่ยวกับเรื่องกรรมพันธุหรือกรรมพันธุ์ นี้ นักจิตวิทยาตะวันตกส่วนใหญ่ยังไม่ยอมรับกฏแห่งกรรม โดยเฉพาะกรรมที่ติดต่อข้ามภพข้ามชาติมาให้ผลในปัจจุบัน ยอมรับแต่เพียงยีน (Gene) อันเป็นกรรมพันธุ์ที่ถ่ายทอดมาจากพ่อแม่ในปัจจุบันเท่านั้น คือยอมรับเรื่องชาตินี้แต่เพียงอย่างเดียว แต่ทางพระพุทธศาสนาถือว่า กรรมพันธุ์นั้นไม่ใช่อยู่ที่ยีน อันเป็นส่วนรูปร่างกายที่ถ่ายทอดมาจากพ่อแม่ในชาติปัจจุบันเพียงอย่างเดียว หากแต่ยังหมายถึง กรรมที่เป็นบุญและบาปอันติดอยู่ที่จิต ซึ่งผู้นั้นได้ทำเอาไว้ในชาติปางก่อน และในชาติปัจจุบันอีกด้วย แม้การที่เราเกิดมาได้พันธุกรรมเช่นนี้ ซึ่งได้รับถ่ายทอดมาจากพ่อแม่ในปัจจุบัน ก็เพราะกรรมในอดีตส่งมาให้เราได้พ่อแม่เช่นนี้ รวมทั้งส่งให้เราเกิดมาเป็นมนุษย์ เกิดในตระกูลต่ำหรือตระกูลสูง เกิดในประเทศยากจนหรือร่ำรวย เจริญหรือเสื่อม ก็เพราะกรรมส่งมาหรือดลบันดาลมาให้เราได้รับทั้งสิ้น และกรรมที่ทำเราให้เจริญหรือเสื่อม ให้ได้รับความสุขหรือทุกข์นั้น ก็ไม่ใช่กรรมในอดีตอย่างเดียว แต่เป็นกรรมที่เราทำไว้ในชาตินี้อีกด้วย

           พระพุทธศาสนาไม่เชื่ออำนาจดวงดาว ไม่เชื่ออำนาจพระเจ้าว่าจะมาดลบันดาลชีวิตของเรา ให้เป็นอย่างโน้นอย่างนี้ ทั้งไม่เชื่อความบังเอิญ แต่เชื่อว่า เรามีสุข มีทุกข์ เสื่อมหรือเจริญ ก็เพราะกรรมที่เราทำไว้เอง ทั้งในชาตินี้และในชาติที่ล่วงมาแล้ว
 
ฉะนั้น กรรมพันธุ์ในพระพุทธศาสนา จึงมีความหมายกว้างกว่า

ประวัติย่อเด็กอัจฉริยะในประเทศต่าง ๆ - พระธรรมวิสุทธิกวี (พิจิตร ฐิตวณฺโณ)


 14 
 เมื่อ: มิถุนายน 09, 2018, 09:14:56 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
ผู้โชคดี - ธมฺมวฑฺโฒ ภิกฺขุ

ครั้งพุทธกาล มีพระภิกษุหนุ่มรูปหนึ่งชื่อ พระติสสะ เป็นผู้ประพฤติดี มีศีลธรรม มีเมตตา และเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ชอบแบ่งปันข้าวของที่มีให้แก่ผู้อื่นเป็นประจำ ความดีที่ท่านได้สั่งสมมาช้านานทำให้ ท่านเป็นผู้โชคดีอย่างประหลาด ในที่ซึ่งพระภิกษุจำนวนมากบิณฑบาตไม่ได้อะไรเลย พอท่านไปก็ได้อาหารเต็มบาตรอย่างรวดเร็ว

คราวหนึ่ง พระราชาถวายมหาทาน เพื่อบูชาเจติยบรรพต ท่านก็ไปที่นั้น เมื่อท่านรู้ว่าของดีที่สุดในทานนี้คือผ้าเนื้อละเอียดสองผืน ท่านก็กล่าวว่า ผ้าคู่นั้นจักถึงแก่เรา อำมาตย์ได้ยินจึงไปทูลพระราชา เมื่อพระราชาถวายผ้าแด่พระภิกษุตามลำดับ ผ้าคู่นั้นก็ถึงแก่พระติสสะ พระราชาทรงมองหน้าอำมาตย์ แล้วตรัสถามพระติสสะว่าบรรลุธรรมเมื่อไร พระติสสะปฏิเสธ พระราชาตรัสถามว่า เหตุไรจึงทราบล่วงหน้า พระติสสะถวายพระพรว่า นับแต่อาตมภาพบำเพ็ญสาราณียธรรมบริบูรณ์แล้ว ในที่ที่เขาแจกของ ของที่มีค่ามากจะตกแก่อาตมภาพ พระราชาจึงตรัสว่า ผ้าคู่นี้สมควรแก่พระคุณเจ้า แล้วเสด็จหลีกไป

(อรรถกถาปฐมสาราณียสูตร มโนรถปูรณี ภาค ๓)

ประเด็นที่ควรกล่าวถึงมีดังนี้

๑.พระติสสะบำเพ็ญความดีมีทานและศีล เป็นต้น เมื่อสั่งสมนานเข้าก็กลายเป็นบารมี ส่งผลให้ท่านเป็นผู้มีโชคดี สมบูรณ์ด้วยลาภ ไปที่ไหนก็ได้แต่ของดีๆ นี่คือผลของความดีที่ท่านบำเพ็ญในชาตินี้จัดเป็นทิฏฐธรรม เวทนียกรรม

๒.ถ้าถามว่า คนอื่นที่ให้ทานและรักษาศีล มีอยู่มากมาย ทำไมจึงไม่มีโชคเหมือนพระติสสะ คำตอบคือ กว่าจะสั่งสมความดีได้อย่างนี้ ไม่ใช่ทำได้ง่าย อรรถกถากล่าวว่า ต้องบำเพ็ญให้ครบถ้วนไม่ขาดเลยตลอด ๑๒ ปี ถ้าบกพร่องต้องเริ่มนับใหม่ ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่าต้องบำเพ็ญจนชินติดเป็นนิสัย

ผู้โชคดี - ธมฺมวฑฺโฒ ภิกฺขุ


 15 
 เมื่อ: มิถุนายน 09, 2018, 08:38:49 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
ใส่ร้ายคนดี ได้รับโทษทันตา - ธรรมรักษา

พระพุทธเจ้า ประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน เมืองสาวัตถี พระโกกาลกริษยาพระสารีบุตร
และพระโมคคัลลานะ ได้ทูลพระพุทธเจ้าให้ร้ายพระเถระทั้งสอง พระพุทธองค์ทรงห้าม
ถึง ๓ ครั้งก็ไม่ฟัง ได้รับอกุศลกรรมสนองทันตา ได้เกิดฝีหัวใหญ่ขึ้นทั่วตัว
ฝีแตกน้ำเหลืองไหล ได้รับทุกขเวทนากล้า จนขาดใจตายไปเกิดในปทุมนรก
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมหานรกอเวจี ได้รับทุกขเวทนาแสนสาหัส
 
พระพุทธองค์ทรงแสดงโทษ แห่งการใส่ร้ายผู้ทำความดี
เพื่อเป็นเครื่องสังวรของชาวพุทธไว้ดังนี้
 
•คนพาลเมื่อพูดคำชั่วร้ายออกไป ได้ชื่อว่าฆ่าตัวเองด้วยอาวุธ

•ผู้ใดสรรเสริญผู้ที่ควรถูกติ หรือติผู้ที่ควรได้รับความสรรเสริญ
ผู้นั้นชื่อว่าสะสมความชั่วด้วยปาก เขาย่อมไม่ได้รับความสุข

•ความพินาศแห่งทรัพย์สินเพราะการพนันก็ดี พร้อมด้วยสิ่งของทั้งหมดก็ดี
พร้อมด้วยตนเองก็ดี ยังนับว่ามีโทษเพียงเล็กน้อย
ส่วนบุคคลใด ทำใจคิดร้ายในท่านผู้ทำดีทั้งหลาย มีโทษยิ่งใหญ่กว่า

•ผู้พูดจาด้วยจิตอันลามก ชอบติเตียนพระอริยเจ้า ย่อมเข้าถึงนรก
 
โกกาลิกสูตร ๑๕/๒๐๙
 
การใส่ร้ายคนดีมีโทษหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระอรหันต์ด้วย
โทษก็จะยิ่งมากเป็นทวีคูร เพราะท่านหมดกิเลสแล้ว จัดว่าเป็น “ปาปมุต”
คือ ไม่มีใครถือโทษ หรือพ้นจากโทษแล้ว

กรณีของพระโกกาลิกในเรื่องนี้ ถ้าเราไม่ยกให้เป็นอกุศลกรรม
ของพระโกกาลิกบันดาลให้เป็นไป แล้วจะเกิดจากอะไร?
เพราะทั้งพระสารีบุตร และพระมหาโมคคัลลานะ ท่านเป็นพระอรหันต์แล้ว
ไม่มีให้โทษใครมีแต่ให้คุณ ก็แล้วเหตุไฉนพระโกกาลิกจึงไปริษยาท่านเล่า?
ก็ไม่ใช่กรรมฝ่ายชั่วมาบันดาลให้ท่านคิดผิดไป
เหมือนการซัดฝุ่นที่ละเอียดทวนลม
 
มันก็ต้องถูกฝุ่นย้อนกลับมาเข้าตาตนเอง ฉะนี้แล

ใส่ร้ายคนดี ได้รับโทษทันตา - ธรรมรักษา


 16 
 เมื่อ: พฤษภาคม 28, 2018, 11:31:22 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
งานเลี้ยงลูกของมารดา สำคัญกว่างานปั้นพระของศิลปิน - ท่านว.วชิรเมธี




youtube.com/c/เสรีลพยิ้ม

google.com/+เสรีลพยิ้ม

 17 
 เมื่อ: พฤษภาคม 28, 2018, 11:27:31 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
คิดถึงโยมแม่ - ท่านว.วชิรเมธี




youtube.com/c/เสรีลพยิ้ม

google.com/+เสรีลพยิ้ม

 18 
 เมื่อ: พฤษภาคม 28, 2018, 10:59:20 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
02 - เด็กยุคนี้โชคดี แต่จะจมอยู่กับที่หรือก้าวหน้าไป - พระพรหมคุณาภรณ์(ป.อ.ปยุตโต)




youtube.com/c/เสรีลพยิ้

google.com/+เสรีลพยิ้ม

 19 
 เมื่อ: พฤษภาคม 28, 2018, 10:52:56 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
01 - การศึกษากับเศรษฐกิจ-ฝ่ายไหนจะรับใช้ฝ่ายไหน - พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต)




youtube.com/c/เสรีลพยิ้ม

google.com/+เสรีลพยิ้ม

 20 
 เมื่อ: พฤษภาคม 28, 2018, 10:47:16 am 
เริ่มโดย คุณเสรี ลพยิ้ม - กระทู้ล่าสุด โดย คุณเสรี ลพยิ้ม
011 - เข้าถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ๙ พ.ค.๒๕๓๔ - หลวงพ่อทอง จันทสิริ




youtube.com/c/เสรีลพยิ้ม

google.com/+เสรีลพยิ้ม

หน้า: 1 [2] 3 4 ... 10
Powered by SMF 2.0 Beta 4 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC
Simple Audio Video Embedder | Thai language by ThaiSMF
EnerGy Skin by [cer]